Share

Concert Megaland - Landgraaf 2008

Op deze pagina:

Recensie Concert 'Dark Side of the Moon 'Tour 2008, Megaland Landgraaf, 11 mei 2008 door Bart Nijman.

Recensie Concert 'Dark Side of the Moon 'Tour 2008, Megaland Landgraaf, 11 mei 2008 door Michel Scheijen.

Recensie Concert 'Dark Side of the Moon 'Tour 2008, Megaland Landgraaf, 11 mei 2008 door Cecil Ligtenberg.

De informatie voorafgaand aan het concert -Buro Pinkpop - Mojo - persinformatie.


Recensie Concert 'Dark Side of the Moon 'Tour 2008, Megaland Landgraaf, 11 mei 2008 door Bart Nijman uit Utrecht.

'Totaalplaatje'.

Vijfenzestig wordt hij dit jaar, Roger Waters, en in een interview dat onlangs in dagblad Metro stond, gaf hij aan dat dit wel eens de laatste keer kon zijn dat hij met Dark Side of the Moon op tournee is. Op eerste Pinksterdag deed hij Landgraaf aan voor één van de slechts elf shows die hij tijdens zijn ronde van 2008 geeft. Een jaar geleden, op 5 mei, stond hij in de Arnhemse Gelredome voor 35.000 man, deze keer dus in de open lucht van het Megaland (Pinkpop-)terrein voor zo’n 25.000 liefhebbers. Buitenlucht en een plek met een ruime muziek historie, dat is bij voorbaat al winst op een grauw en overdekt voetbalstadion. Het prachtige lenteweer deed de rest.

rw_fans_1

Om half acht zou het optreden beginnen, maar dankzij een file van maar liefst anderhalf uur om het parkeerterrein op te komen (waar ook nog eens tien euro voor een plekje op het gras betaald moest worden), dreigden veel mensen te laat te komen. Het concert begon gelukkig (om die reden?) pas om kwart over acht, waardoor we precies bij de eerste tonen van In the Flesh het veld opliepen. Waters oogt, alhoewel ongeschoren, slank en fit als altijd, al merk je naar het einde van het optreden toe dat de jaren ook hem in beginnen te halen. De rest van de band is maar op twee plekken gewijzigd ten opzichte van vorig jaar: Chester Kamen vervangt Andy Fairweather-Low op gitaar en Sylvia Mason James valt als zangeres in voor Katie Kissoon.

De setlist daarentegen is ongewijzigd. De 7 uit het jaartal doorgestreept en simpelweg vervangen door een 8 en daarna is het ding gewoon onder het kopieerapparaat gegaan. Voor de pauze dus Floyd-varia en een paar (sterke) solonummers van Waters, na de pauze de gehele Dark Side of the Moon en in de toegift dezelfde vijf nummers als in Arnhem. Niet dat het iets uitmaakt, het is een gebalanceerde lijst met een prima afwisseling tussen klassiekers, typische Waters-nummers uit het Pink Floyd-oeuvre en wat solowerk.

Zoals het een goed (semi-)Pink Floydoptreden betaamt, wordt het optreden gelardeerd door zwevende astronauten, een enorm opblaasvarken (met in dikke zwarte print ‘OBAMA’ op de buik geschilderd), veel videospektakel, perfecte cameraregie en natuurlijk het onovertroffen quadrofonische geluid. Dit zou iedere band moeten (kunnen) doen, want ook al is het de muziek waar het uiteindelijk om draait, het zijn dit soort kersen op de taart die voor een totaalplaatje zorgen en een optreden onvergetelijk kunnen maken.

rw_fans_8

Muzikaal gezien viel er ook meer dan genoeg te genieten. Waar vorig jaar de samenhang nog wel eens een beetje rammelde, vooral voor de pauze, werd er zondagavond briljant samengespeeld. Het geluid klonk in de eerste plaats sowieso beter in de buitenlucht dan binnen, maar ook de solo’s waren strakker, scherper en intenser en de rollen binnen de band leken beter verdeeld en geregisseerd dan vorig jaar. Minder zang voor Waters en grote rol voor Dave Kilminster en Jon Carin waren daarbij de opvallendste veranderingen. Ingegeven door noodzaak, leek het soms, omdat vooral naar het einde toe de toch al niet geweldige zangstem van Waters wat schor klonk. Veroorzaakt door een strak tourschema of toch een beetje de tand des tijds?

Voor de pauze duurde het even eer het chagrijn van de file en de parkeerellende weggespeeld waren (al had het ouderwetse handrembochtje op het parkeergras al een grote grijns aan me ontlokt), maar eenmaal tot op een meter of tien voor het podium doorgedrongen, was alles snel vergeten en deed de tijdloze muziek haar meeslepende werk. De Dark Side of the Moon was in één woord intens, met The Great Gig in the Sky (door Sylvia Mason James) en Us and Them als absolute hoogtepunten naast de soms overdonderende instrumentale stukken. Slotnummer Eclipse ging een beetje verloren door de schorheid van Roger Waters, maar dat komt hem in het totaalplaatje maar op een kleine kanttekening in het juryrapport te staan.

mdw_27

Het publiek was vrij gemêleerd. Veel echtparen van vijftig plus, veel groepjes mannen en her en der wat jongeren. Een album als DSOTM is dan wel tijdloos, er waren niet bijzonder veel mensen die zich de release in de vroegen jaren zeventig nog voor de geest kunnen halen en dat was ook wel te merken aan de sfeer. Er werd soms iets te veel doorheen geouwehoerd of verkeerd meegezongen, zelfs helemaal vooraan, hetgeen wel eens vervelend was voor degenen – waaronder ik – die zich volledig op de muziek lieten meevoeren. Dat werd echter nog deels goedgemaakt tijdens de toegift, toen niet de band maar het publiek zo’n beetje de gehele zang van Another Brick in the Wall pt. II voor zijn rekening nam. Zelfs Waters leek daarvan onder de indruk, hetgeen aan hem de opmerking ‘The Dutch have always been a great audience’ ontlokte. En dat was geen obligate goodwill-opmerking. Overigens was er behalve Nederlands ook veel Duits, Engels, Frans, Vlaams en zelfs Tsjechisch en Roemeens te horen, hetgeen de aantrekkingskracht van Pink Floyd, een band die op een paar matige solo-albums en een stapel re issues na al vijftien jaar niets nieuws meer heeft gebracht, nog eens extra onderstreepte.

Twee keer zeventig minuten kunnen onvoorstelbaar snel voorbij zijn als je staat te genieten van de muziek van één van ’s werelds beste bands, waarbij de gitaren van Kilminster en Snowy White, de drums van Graham Broad, het pianospel van Jon Carin en de saxofoon van Ian Ritchie steeds voor bewondering zorgden. Het tergend langzaam verlaten van het parkeerterrein bracht ons wat dat betreft weer terug op aarde, maar omdat de muziek in gedachten nog naklonk, was ook dat allemaal niet zo erg. Mocht Waters de energie en het enthousiasme volgend jaar toch nog een keer kunnen opbrengen, dan is het de ticketprijs (63,50 euro) meer dan waard om te zien of de band als geheel nog sterker samenspel kan laten zien. Want zelfs op deze leeftijd is er nog wat te leren en zo lang je met gemak tienduizenden kaartjes blijft verkopen, is er eigenlijk geen reden om er mee op te houden.

ronald_brandwijk_54


Recensie Concert 'Dark Side of the Moon 'Tour 2008, Megaland Landgraaf, 11 mei 2008 door Michel Scheijen.

'Symfo-mammoet let op de kleintjes'.

Hoe lang kan een muzikant teren op een tijdloos meesterwerk? Het antwoord zit in de vraag. Roger Waters teert al enige tijd op het integraal uitvoeren van Pink Floyd’s magnus-opus uit ‘73. Zijn voormalig collega’s gingen hem in ’94 voor met veel visueel spektakel, maar met gebrek aan integriteit.

Een goed bij stem zijnde Waters opent het eerste gedeelte van de set met oude Floyd-klassiekers en een kleine greep uit zijn solo-werk. Opvallend is dat het Floyd-repertoire bestaat uit nummers afkomstig van zijn hand. “Wish You Were Here en “Shine On You Crazy Diamond” zijn daarbij uitzonderingen op de regel. David Gilmour’s gitaarsolo ontbreekt in “Shine On…” Toch een wezenlijk onderdeel van het nummer.

“Southampton Dock” en “The Fletcher Memorial Home” doen qua gevoeligheid nauwelijks onder voor de meebrulhymne “Perfect Sense”. De ruggengraat van Waters solo-album “Amused To Death” en met een hoofdrol voor zangeres P.P. Arnold.

Gezien een anti-Amerikaanse houding tegenwoordig uitgroeit tot mondiale proporties dikt Waters dit aan met “Leaving Beiroet”. Wederom een gevoelig, autobiografisch nummer met messcherpe kritiek op George Bush en Tony Blair.

De verbluffend sterke eerste set wordt afgesloten met “Sheep” waarbij het vliegende varken niet ontbreekt. Na een rondje over het terrein te hebben getrokken, kiest het gewoontedier voor het luchtruim. Oude Floyd-gebruiken leer je nu eenmaal moeilijk af.

sjef_van_rijt_9

Dan het hoogtepunt van de avond: “The Dark Side Of The Moon”. Gebracht met een voor Floyd-begrippen ingetogen lichtshow, maar met een accuraat gevoel voor muzikaal detail. De sequencer in “On The Run” is gelijk aan de VCS-3 synthesizer uit het origineel. De gitaristen David Kilminster en Snowy White spelen noot voor noot elke gitaarsolo na. Waar nodig is gelijktijdig en met van elkaar afwijkende octaven. Floyd-puristen worden op hun wenken bediend. Dit is het onnavolgbare jaren ’70 geluid! De akoestiek laat nergens te wensen over en het surroundsysteem functioneert naar behoren. Kilminster en toetsenist Jon Carin nemen het overgrote deel van de zangpartijen voor hun rekening. Beide pakken dit prachtig en zonder te overdrijven aan. Waters beperkt zich tot de slotstukken “Brain Damage” en “Eclipse”.

De toegift bevat enkel en alleen nummers van “The Wall” waaronder “Another Brick In The Wall” en “Comfortably Numb”.

Waters heeft zichzelf gekroond tot het creatieve genie achter Pink Floyd. Een standpunt waarover valt te twisten. Hij is er echter in geslaagd om zonder overbodige circusattributen en veel bombarie de puurheid van Pink Floyd aan het publiek van de 21e eeuw te presenteren.

mdw_66


Recensie Concert 'Dark Side of the Moon 'Tour 2008, Megaland Landgraaf, 11 mei 2008 door Cecil Ligtenberg.

Rotterdam, om 2 uur 's middags vertrok ik naar Landgraaf samen met Cock een goede vriend van me, die voor die dag chauffeur en fanclubfotograaf was.Voor mij was dit het vijfde concert van Roger in Nederland (2002-2006-2007-2008 ), maar voor Cock was de eerste keer voor een live show van Roger Waters. Het was niet zijn eerste ontmoeting met Snowy, dat was vorig jaar bij een optreden met Snowy’s eigen White Flamesband in Uden.(NL) Hij heeft daar nog een mooi verslag van geschreven wat je op onze website www.whiteflames.nl terug kan vinden bij de Nederlandse Verslagen van Snowy’s optredens in 2007.

Maar wij beide waren we nog nooit naar Landgraaf geweest dus met een stapel papieren en plattegronden van internet begonnen we onze lange reis. Na een korte pauze in Eindhoven arriveerden we rond 5 uur s’ middags in Limburg, waar we direct vastzaten in een lange file. Ik had afgesproken voor 2 ontmoetingen, de eerste met de leden van de Nederlandse Pink Floyd en Roger Waters Fanclub en de andere afspraak was met Snowy.

whiteflames_5

Helaas door alle drukte en tijdnood was het voor mij niet meer mogelijk om mijn afspraak met de echte Pink Floyd en Roger Waters Fans na te komen, ook al heb ik nog geprobeerd om ze te vinden maar er was absoluut geen overzicht om iemand te zoeken in deze enorme menigte van bezoekers. Jammer, misschien een andere keer!

Cock plaatste mij bij de hoofdkassa, wat in het begin niet mocht van de politie die daar stond, maar dankzij begeleiding van iemand van de beveiliging (omdat we backstage moesten) kon ik toch uitstappen. En onze kaarten en backstage passen ophalen. Voor de afspraak met Snowy. Om hem zijn verlate verjaardagscadeau te geven. Nadat Cock terug kwam van de parkeerplaats konden we eindelijk naar binnen en toen begon de race om Snowy nog te backstage te zien voor het concert, omdat we wisten dat Roger direct daarna zou vertrekken naar het vliegveld voor zijn vlucht naar Denemarken.We werden gelijk gebracht naar een aantal beveiligingsmensen en die stuurden ons weer naar de volgende backstage ingang En dit gebeurde nog een paar keer omdat niemand wist wie was Snowy White en waar zat de Roger’s band nu precies. En bij wie moest ik me dan melden.???.In die tussentijd belde Snowy me op vragend waar ik bleef en hij vroeg waar ik dan stond want anders kwam hij me wel ophalen. Maar ik had geen flauw idee bij welke backstage ingang we stonden en dan moet je dat nog gaan uitleggen in het Engels als je allerlei vreemde dingen om je heen ziet!!!

Eindelijk om 19.00 uur hadden we de juiste plek gevonden. We werden gebracht naar een groot grasveld achter een houten muur en daar zag ik enkele mannen zittend aan een tafel of liggend in het gras. Overal erom heen stonden luxe en grote cabines. Snowy kwam naar ons toelopen en we kregen een enthousiast welkom waarna hij ons bracht naar een van de lege tafels op het grasveld. Daarna kon ik eindelijk zijn cadeau geven. Hij was enorm nieuwsgierig en verwachte eigenlijk iets ondeugends of iets wat zo uit de doos kon springen als een duiveltje. Dit is ook goed te zien op de foto’s die Cock heeft gemaakt als hij het cadeau voorzichtig opent, maar hij was enorm verrast en blij toen hij zag wat er in zat, nl een origineel handgemaakt en beschilderde mini kopie van zijn Les Paul Gold Top gitaar, die een Nederlandse vriend van mij, t.w. Gerard Striedelmeijer, had bewerkt in de originele kleuren en met exact alle accessoires die Snowy op zijn oude Gold Top gitaar heeft zitten. Gerard heeft nl als hobby het maken van echte gitaren in alle verschillende soorten die hij mooi vind zowel voor zichzelf maar ook voor muzikanten.

snowy_gitaar

Snowy genoot van dit bijzondere geschenk en had er ook veel plezier mee, en probeerde zelf nog een melodietje te spelen op deze mini gitaar. In de fotogalllery Landgraaf-Megaland (Whiteflames) kun je alles bekijken wat is er gefotografeerd van deze ontmoeting.

Hierna keek ik een beetje rond om te zien of er nog meer leden waren van Roger’s band en natuurlijk was ik nieuwsgierig of Roger er misschien ook bij was. Het was niet makkelijk om direct iemand te herkennen omdat de meeste zonnebrillen droegen en sommige zelfs een hoed op hadden. Maar als eerste zag ik Graham Broad (drums) voorover hangend in een stoel terwijl hij een nek massage kreeg, daarna zag ik aan een tafel een man met heel kort haar die speelde op een akoestische gitaar maar ik wist niet wie hij was.. misschien Chester Kamen (de vervanger voor Andy F-Low). Toen kwam er iemand anders naar diezelfde tafel en hem herkende ik onmiddellijk, dit was nl. Jon Carin (keyboards, gitaar, vocals) en ik dacht bij mezelf””WOOW”” Jon is nl voor mij een van de andere favorieten muzikanten van Roger’s band.Ik wilde dolgraag een handtekening van hem, maar omdat ik moeilijk kan lopen en te verlegen was om dit zelf te doen stuurde ik Cock gewapend met papier en pen naar Jon voor zijn handtekening, toen gebeurde er wat onverwachts.

Cock kwam terug en achter hem liep Jon. Jon ging naast me zitten en vroeg mij hoe je mijn naam spelde, maar ik was zo nerveus en verrast van deze zeer erg close ontmoeting dat ik van de zenuwen mijn eigen naam niet meer kon spellen en vroeg ik Snowy dom hulp.Oh mijn god wat een ramp dat dit mij overkwam…..vaak een grote mond maar nu. Ik was perplex !!

Jon schreef wat leuke en lieve dingen voor me op mijn papiertje en je begrijpt wel dat ik deze handtekening nu bewaar bij mijn mooiste souvenirs van Roger’s concerten. Daarna keerde Jon terug naar zijn tafel want ik durfde niet te vragen voor een foto, omdat ik nog behoorlijk nerveus was. Vanwege die tropische temperatuur die dag waren mijn wangen al aardig rood maar ik merkte dat ze nog roder waren toen ik later de foto’s zag van mij en Snowy. Nu hoop ik maar dat iedereen dacht dat die rode wangetjes kwamen door de hete zon, want zelfs als ik nu nog aan dat moment denk samen met Snowy en Jon aan een tafel en dan zo dichtbij.. dan krijg ik het nu toch weer een erg warm gevoel of is het meer…!!.

mm_ter_ellen_5

Daarna keek ik zomaar eens om me heen of er verder nog meer bekenden waren .Ik herkende Ian Ritchie (saxofoon) die aan een andere tafel zat en zich daarna verplaatste naar Jons tafel, en even later voegde ook Harry Waters zich bij deze muzikanten. De foto’s hiervan kun je zoals eerder gezegd bewonderen in ons fotoalbum. Maar tot nu toe had ik nog niets van Roger gezien totdat Cock in mijn oor fluisterde dat hij zojuist Roger naar buiten had zien komen om daarna weer in een andere cabine naar binnen te gaan. Maar toen ik me hiervoor omdraaide was ik te laat en miste ik dus Roger. Jammer jammer!!

Ik vervolgde mijn verhaal verder met Snowy en vroeg hem waarom hij had besloten de release van zijn nieuwe CD uit te stellen tot 2009. Hij vertelde dat hij zo veel nieuwe ideeën had gekregen dat het eerdere concept van deze CD enorm zou veranderen, daarom had hij besloten dat hij meer tijd nodig had voor dit nieuwe album. Ik vroeg hem nog of hij een idee had wanneer we deze CD dan kunnen verwachten,””na Kerstmis”” was zijn antwoord!

Snowy york hotels ging hierna wat eten en drinken halen voor ons en ik begon een gesprek met een van Snowy’s vrienden die ook bij ons aan tafel zat en die ik ook goed kende. nl Lucas Snowy’’s jongste geluidstechnicus die alles verzorgt wat op het podium gebeurt als Snowy een live optreden geeft .Het was leuk om Lucas weer te zien maar ik vroeg me af of Alfie, Snowy's hoofdgeluidsman, ook aanwezig was. Want ik wist dat Alfie in 2007 Roger tijdens zijn USA tour begeleidde als geluidsman voor de keyboards. Ik kwam dit te weten doordat ik op internet heel veel foto’s tegenkwam waarbij Alfie aanwezig was. Ik ken Alfie vanaf het begin dat hij begon als vaste geluidsman bij Snowy en weet me nog te herinneren dat hij daarbij ook nog een korte tijd de taak vervulde als bookings manager. Zo Alfie is inmiddels een beroemde bekende geluidstechnicus en allebei deze mannen Lucas en Alfie zijn ook heel sympathieke kerels. Inmiddels was het voor Snowy tijd om zich voor te bereiden voor het concert dus we namen afscheid en Cock en ik gingen weer onder begeleiding van de beveiliging naar onze plaatsen bij het publiek.

20.15 uur Het Concert!

Nadat we een goede plaats hadden gevonden voor Roger’’s optreden begon hij eindelijk met het eerste deel van zijn concert. Ik denk dat iedereen inmiddels weet wat de setlist was dus daar wil ik niet veel meer over zeggen ,maar meer mijn ervaring ,wat waren voor mij de hoogtepunten en de tegenvallers. Mijn eerste gevoel was dat het podium in Landgraaf groter leek dan de vorige die ik had gezien en een ding was zeker de videoschermen gaven een veel scherper beeld, en lieten ook geweldige overvloeiers zien van de muzikanten. Het was

een erg goed professioneel samen vloeiend geheel, veel beter dan de eerste keer op Arrow Rock in 2006. Er waren ook andere camera’s aanwezig die opnames maakte gedurende Roger’s concert, wie weet gebruiken ze hiervan iets voor de nieuwe DVD “van Roger’s “ ’Darks Side of The Moon' tours.

henny_stevens_4

Het enige waar ik niet altijd tevreden over was het geluid. Er waren momenten bij dat het zo hard stond dat je niks meer kon horen van de teksten of de zang, wat ik erg slecht vond!! Ik moet wel zeggen dat Roger’s stem prima was ook al was hij aan het einde van de avond helemaal schor en uitgeput. Verder vond ik het jammer dat hij weer een verkorte versie speelde van “”Shine on Crazy Diamond””. Voor mij is dit nummer op de CD van de “”Ín The Flesh” Tour nog de mooiste versie! Mijn andere favorieten nummers op Landgraaf waren “Perfect Sense (helaas geen vliegende astronaut boven het publiek. Money, wow wat een energie en goed gitaarspel. Time, Eclipse, en Leaving Beirut. Heerlijke drum, kon niet stilzitten en goede solos van Snowy. Maar er zijn 2 nummers die ik niet geslaagd vond en ook nooit mijn favorieten zullen zijn. Een van die nummers haat ik zelf! Zo slecht vind ik het. Ik ben niet zeker van de titel van dit lied, maar deze zangeres heeft alleen maar als tekst woow en aaah enz. Sorry maar ik noem dit geen zingen maar schreeuwen, ook al haalt ze de hoogste noten en heeft ze een enorm stem volume, ik vind dit rampzalig. Sorry voor alle echte fans, maar nee, dit hoeft voor mij absoluut niet !!!

“”Heart refused credit of the sun”” is geen slecht nummer, maar hier vind ik de gitaar solo van Snowy afgrijselijk, en niet omdat hij dat slecht speelt NEE ik vind deze solo verkracht echt de gitaarmuziek …,en ik houd best van heftig gitaarspel maar dit is gewoon rampzalig, zonde van het nummer. Maar ik besef dat deze 2 nummers een onderdeel van een lied zijn wat binnen een bepaald verhaal past, die Roger op zijn manier uit, maar zoals de Engelsen zeggen”It’s not my cup of tea””!

pascal_1972_40

Ik was wel verrast toen ik het varken langs zag komen zweven, omdat ik het nu voor het eerst van dichtbij zag hoe het zich verplaatste. Het werd namelijk gedragen door een aantal mensen met vermoedelijk lange en sterke armen. Sommige momenten dacht ik dat dit varken de vele geluidsapparatuur zou raken die op verschillende niveaus stonden, vooral toen dit varken zich omdraaide voor weer terug naar het podium. Maar alles ging goed inclusief het moment dat het definitief weg vloog de ruimte in……..waar naar toe is nog steeds onbekend.

Andere mooie momenten vond ik de intieme sfeer tijdens het duet van Roger en zijn zoon Harry (keyboards). Ik weet hier ook hier niet de titel van maar het was tijdens het tweede gedeelte. ”Eclipse” geeft me altijd kippenvel als ik Snowy op de achtergrond hoor spelen,ook een goede tekst en een Roger die zingt met veel emotie en humor.ook al vergat hij op het einde de juiste tekst. Alleen vraag ik me

af seo tips als ik dit nummer hoor, waarom noemen ze het geen ”Dark Side Of The Moon”?

adrie_5

“Money” unsecured loans with bad credit waanzinnig nummer daar kan ik absoluut niet bijstil zitten dat swingt gewoon ! Vooral bij de gitaar solo's Woow! Verder vond ik David Kilminster beter spelen dan vorig jaar.En dan Jon Carin, ach….ik vind hem een geweldige veelzijdige muzikant met heel veel perspectief en tja hij ziet er ook goed uit!! Voor mij was deze show van Roger een geweldig optreden, en de speciale effecten op het videoscherm waren super. Zagen jullie die momenten dat Snowy ook flink lol aan het maken was samen met Graham en naderhand ook nog met Ian en Chester Kamen. Deze beelden gaven een goed idee van hoe de sfeer was op dat moment met de bandleden, en geweldig om te zien terwijl je tegelijkertijd ook een mix zag van Roger en Dave op de voorgrond.Daarom mijn backstage ontmoeting en dit concert zijn voor mij zeer dierbare herinneringen geworden en dan met de muziek van Roger’s CD op de achtergrond zweef ik langzaam richting……???

Onze terugreis was een kleine nachtmerrie. Na een lange wandeling vanwege de verre afstand naar de parkeerplaats en nog eens 2 uur stilstaan in de auto voordat we eindelijk ons konden verplaatsen arriveerde ik om 4.00 uur s’nachts in Rotterdam. Maar ik voelde me de gelukkigste vrouw van die dag en heb enorm genoten. Bedankt Roger voor de geweldige muziek en Snowy bedankt voor het regelen voor onze backstage meeting. Hopelijk is dit geen vaarwel omdat ik graag nog meer live wil zien en horen. Ik ben ook reuze benieuwd naar de DVD van deze tour.!!


Foto's seo services worden geplaatst in de speciale fotogallery voor het concert in Landgraaf.


De search engine optimization informatie voorafgaand aan het concert:

Roger Waters, het creatieve brein van de legendarische psychedelische rockband Pink Floyd, treedt pinksterzondag 11 mei 2008 op in Landgraaf. De zanger en basgitarist komt met zijn eigen band naar het Megalandterrein.

megaland_landgraaf

Megalandterrein - Landgraaf.

De 64-jarige Brit brengt in Landgraaf een integrale uitvoering van 'Dark Side of the Moon', het beroemde album van Pink Floyd uit 1973. Daarnaast zal hij een groot aantal klassiekers van Pink Floyd spelen.
Roger Waters verzorgt volgend jaar maar drie concerten in Europa. Enkele maanden geleden was hij nog te zien in het uitverkochte stadion Gelredome.
De show van Waters staat los van Pinkpop Classic, het retrofestival dat op pinkstermaandag in Landgraaf gehouden wordt. Het concert van Roger Waters zal om 19.30 uur beginnen.

Pink spain hotels Floyd en Limburg

De nog vrij onbekende psychedelische band Pink Floyd speelde in 1969 met Roger Waters voor een paar honderd toeschouwers experimentele muziek in de Maastrichtse Staarzaal. Ook toen was Jan Smeets betrokken bij de organisatie van het concert.

Bijna veertig jaar later haalt de directeur van Buro Pinkpop in samenwerking met concertorganisator Mojo de voormalige frontman van de Britse groep terug naar Limburg voor een drie uur durende show in Landgraaf. Hoewel Waters al jaren geen deel meer uit maakt van Pink Floyd - een reünie van de vier originele leden Roger Waters, David Gilmour, Nick Mason en Richard Wright is de ultieme droom van veel muziekliefhebbers - zingt hij natuurlijk nog steeds een groot aantal hits van de Britse band.

Smeets internet marketing services is verguld met de komst van Roger Waters. "Hij treedt volgend jaar slechts drie keer op in Denemarken, Engeland en in Landgraaf. Ik ben er destijds in Maastricht ook bij geweest. In de zaal waren bitter weinig mensen. Toen vond ik Pink Floyd trouwens ook niet zo goed, maar dat ligt nu anders."

Roger Waters is zeer populair in Nederland. Vorig jaar was hij te zien voor tienduizenden toeschouwers bij het Arrow Rock Festival. Enkele weken later speelde hij met zijn band in poptempel Ahoy en in mei van dit jaar betoverde Waters het Gelredome. Dertigduizend liefhebbers van de muziek van Pink Floyd zagen een geweldige show met veel lichteffecten, lasers, vuurwerk, een quadrafonisch geluidssysteem en het bekende zwevende varken. De Dark side of the moon-tournee, met concerten in Europa, Noord-Amerika, Australië, Zuid-Amerika en Azië was nagenoeg overal uitverkocht.

landgraaf_kaart

Hoewel Pinkpop verplaatst is naar het laatste weekeinde van mei, is Jan Smeets er desondanks toch in geslaagd op de vertrouwde datum met Pinksteren een volwaardig festival te presenteren. Pinkersterzondag is Roger Waters te zien en een dag later wordt op het Megelandterrein de tweede editie van het retrofestival Pinkpop Classic gehouden, met onder meer Golden Earring en Fish. "Daarmee is het weekeinde van Pinksteren goed gevuld. Het wordt wel een hele klus. Bij Waters moeten grote schermen geplaatst worden. In de nacht moeten we de productie aanpassen voor Pinkpop Classic. Dat is ook spannend om te doen."

landgraaf_affiche

19 december 2007

1.jpg
2.jpg
3.jpg
4.jpg
5.jpg