Share

Concert Ahoy - Rotterdam 2002

Recensie Concert 'In the Flesh'

Ahoy Rotterdam, 16 mei 2002, door Christian Bekhuis.

Er wordt gezegd dat fanatieke muziekliefhebbers gek zijn op lijstjes. Dan is deze schrijver vast de bekende uitzondering die de regel bevestigt. Want naast een lijstje met cd’s die ik nog graag aan mijn collectie wil toevoegen, is het enige lijstje wat ik (in mijn hoofd) bijhoud die van muzikanten en bands die ik nog eens graag aan het werk wil zien op een podium. De afgelopen paar jaren heb ik er gelukkig een aantal, die er al jaren op stonden, van af kunnen strepen. Een aantal concerten was een kleine teleurstelling (o.a. Genesis tijdens de "Calling All Stations"-tour), anderen waren ronduit fantastisch (bijv. Yes, Anekdoten, Pat Metheny, Happy The Man, Isildurs Bane) en weer anderen deden precies wat ik van ze verwacht had (bijv. TransAtlantic, Iona, Pink Floyd). En om maar gelijk met de deur in huis te vallen: Roger Waters’ "In The Flesh" kan ook in de laatste categorie worden ingedeeld.

Als de tour vernoemd is naar je laatste live-album, welke een mooie dwarsdoorsnede geeft van met name je werk met je voormalige werkgever, maar ook nog eens een aantal sterke solonummers laat horen, dan is het natuurlijk duidelijk dat er tijdens het Europese gedeelte van deze toer niet echt veel verrassingen meer zullen zijn. Dat ze er waren zullen met name de "detaillisten" onder ons zijn opgevallen, maar daarover later meer.

Belangrijkste wijziging ten opzichte van de Amerikaanse "In The Flesh"-toer was te bespeuren op het personele vlak. Gitarist Doyle Bramhall II was vervangen door Chester Kamen (broer van Nick "Levi’s-reclame" Kamen), Jon Carin’s stek achter de toetsen was ingenomen door Roger Waters’ eigen zoon Harry Waters. En als "last-minute"-vervanging van Linda Lewis was Carol Kenyon aangetrokken om hiermee het groepje achtergrondzangeressen weer aan te vullen naar een trio.

Hoewel het concert sterk en lekker dik aangezet opende met In The Flesh, kwamen de daaropvolgende nummers van Floyd’s "The Wall"-album allemaal een beetje ongeïnspireerd over. Uitzondering daarop was het afsluitende Mother en het was op beide avonden dan ook eigenlijk dat wat mij betreft hier het concert pas echt lekker op gang begon te komen. Vervolgens komen we bij het eerste echte hoogtepunt van de avond: Dogs. Voorafgegaan door het korte Pigs On The Wing, Part 1 krijgen we hier te horen dat nieuweling Chester Kamen niet alleen een sterke gitarist is, hij is ook nog meer dan capabel om de zangpartijen van David Gilmour in dit nummer in te vullen. Het meerstemmige gitaarspel samen met de tweede gitarist Snowy White (die al heel wat jaren met Waters heeft samengewerkt, hoewel verrassend genoeg nagenoeg nauwelijks op plaatmateriaal), zorgt voor het eerste kippenvel van de avond. Het trio Katie Kissoon, P.P. Arnold en Carol Kenyon ondersteunt Waters lekker met die herkenbare stijl van achtergrondzang die gerust het handelsmerk van hem genoemd kan worden. En terwijl de heren snarenplukkers zich terugtrekken onder een schemerlamp voor een potje kaarten en de dames schijnbaar de laatste ontwikkelingen op tv-gebied met elkaar bespreken, schotelen toetsenisten Andy Wallace en Harry Waters ons het bekende atmosferische middendeel voor. Terwijl Wallace zich nagenoeg de hele avond schuilhoudt achter zijn Hammondorgel en daarmee de nummers op smaakvolle wijze inkleurt, is het dus met name Harry Waters die alle solo’s voor zijn rekening neemt. Uiterst verzorgd allemaal maar ook wel erg getrouw naar het origineel.

flesh3

Met Set seo company The Controls For The Heart Of The Sun gingen we een flink stapje terug in de tijd en hoewel lang niet zo breed uitgesponnen als in de Pink Floyd dagen, was met name de solo van Snowy White hierin niet om te versmaden.

Wat loan payment calculator volgde was de eerste, kleine verrassing van de avond. Want in tegenstelling tot de Amerikaanse toer (en de cd zoals we die kennen) werd ons een originele Shine On You Crazy Diamond gepresenteerd: in twee delen geknipt en inclusief het allerlaatste gedeelte (deel IX) dat tijdens het Amerikaanse deel van de tour nog geen deel uitmaakte van de set. Sfeervol werden we hiermee naar de korte pauze gebracht.

Het deel na de pauze begon al bijna net zo sterk als dat het begon: met een trio nummers van "Dark Side Of The Moon": Breathe (minpuntje: Chester Kamen heeft niet dezelfde zoetgevooisde stem als Richard Wright), Time (het overbekende drumintro werd van de nodige spanning voorzien door de sterk spelende Graham Broad) en Money (met een, even kort lekker op gitaar raggende Andy Fairweather-Low: de man die al jaren Waters’ rechterhand op het podium is).

Maar het kon allemaal nog een stapje beter want het segment Waters’ solostukken liet horen dat deze met gemak overeind blijven naast het oude werk. Every Stranger’s Eyes heb ik altijd al het sterkste nummer van het "Pros And Cons…"-album gevonden. Gekoppeld aan een aantal nummers van Waters’ laatste studioalbum "Amused To Death" zorgde dit voor het tweede kippenvel moment van de avond.

Perfect Sense is natuurlijk het stuk voor zangeres P.P. Arnold (wat een stem), maar ook de manier waarop Waters zijn gelijk hier presenteerde, al paraderend over het podium, kan ik alleen maar als indrukwekkend bestempelen.

flesh20

Bombastisch inderdaad, het ging er in als koek bij het publiek. Voor It’s A Miracle en Amused To Death gold hetzelfde en het leek wel alsof de band zich in dit hele Waters-sologedeelte het meest op zijn gemak voelde. Alsof de loden last van het verleden en het eeuwige vergelijken van ze afgevallen was. En afgaande op de reacties van het publiek kan men zich afvragen waarom Waters er niet voor gekozen heeft om tijdens het tweede deel van de avond Amused To Death in zijn geheel voor het voetlicht te brengen. Hij had er zeker één recensent een groot plezier mee gedaan…

Wat op dit fenomenale gedeelte volgde kon eigenlijk niet beter worden omschreven dan met anticlimax. Hoewel Brain Damage / Eclipse goed werden neergezet, had met name het laatste stuk niet die monumentale impact die het moet hebben. En misschien ben ik maar een muggenzifter, ik vond het gitaarduel tussen Kamen en White in Comfortably Numb, waarmee het officiële gedeelte op beide avonden besloten werd, naar mijn smaak veel te ongepolijst. Duidelijk een stuk dat Waters c.s. beter over kunnen laten aan Gilmour & Co. Ik koester wat dat betreft toch wel de herinnering van die laatste keer dat Pink Floyd in "De Kuip" stond.

De enige toegift werd gevormd door Flickering Flame: een rustig niemendalletje dat wat mij betreft niet op een nieuw studioalbum hoeft op te duiken. Leuk als relaxte afsluiter maar ook niet meer dan dat.

Muzikaal was het over het algemeen dus wel in orde en zeker ook qua geluid. Vond ik het in Rotterdam bij vlagen zelfs iets te zacht, in Oberhausen had met name de gitaar van Chester Kamen wel een tandje lager gemogen. Maar het is natuurlijk niet alleen het muzikale element wat van belang is bij een concert van iemand die nagenoeg in zijn eentje het fenomeen "mega-theatraal-rockconcert" heeft uitgevonden. Qua visueel aspect heeft hij ook een reputatie hoog te houden. Wat mij opviel was het betrekkelijk eenvoudige karakter van de hele show. Niet dat ik hiermee goedkoop of simpel bedoel, maar meer dat het een stuk ingetogen en op een menselijker schaal is dan we gewend zijn zowel qua licht (goed functioneel en sfeervol) dan met projecties. Een groot rechthoekig projectiescherm neemt de achterkant van het podium in beslag en daarop zijn gedurende de avond bijpassende projecties en beelden te zien die zich, ook al verrassend, vaak langzaam ontvouwen. Foto’s van de Berlijnse "Wall"- show, zeer oude foto’s en films ten tijde van de periode Syd Barrett. Maar ook de originele tekenfilm zoals die Welcome To The Machine altijd begeleidde. Heel gevat was de manier waarop Waters ons duidelijk maakte in The Bravery Of Being Out Of Range dat er na al die jaren sinds "Amused To Death" eigenlijk nog niet veel veranderd is met achtereenvolgens de presidenten Reagan, Bush Sr., Clinton en Bush Jr. op de tv-schermen in de bar die op het grote scherm werd geprojecteerd.

flesh24

En dit alles maakte het meer dan waard om twee avonden het geheel te aanschouwen. In Oberhausen was de reactie van het publiek met name in het begin een stukje matter, wat misschien ook wel te wijten was aan het feit de het begin van het concert hier duidelijk minder uit de verf leek te komen. En misschien lag dat wel weer aan het feit dat het hier een concert betrof waar het gehele publiek de beschikking had over zitplaatsen. Iets wat natuurlijk ook weer zo zijn voordelen heeft omdat je hier het hele gebeuren beter over je heen kan laten komen. Op de keper beschouwd maakte het concert in Rotterdam iets meer indruk wat natuurlijk komt omdat het de eerste keer was maar ook zeker door de manier waarop het publiek in zijn geheel meeging in de gehele atmosfeer van het gebeuren. En alsof het een Zwitser uurwerk betrof stonden we elke avond rond hetzelfde tijdstip buiten na te genieten van een avondje topmuziek.

Setlist:

  1. In professional seo services The Flesh pt 2
  2. The Happiest Days Of Our Lives
  3. Another york hotels Brick In The Wall, Part 2
  4. Mother
  5. Get Your Filthy Hands Off My Desert
  6. Southampton Dock
  7. Pigs On The Wing, Part 1
  8. Dogs
  9. Set The Controls For The Heart Of The Sun
  10. Shine On You Crazy Diamond, Parts 1-5
  11. Welcome To The Machine
  12. Wish search engine optimization companies You Were Here
  13. Shine book hotels On You Crazy Diamond, Parts 6-9

PAUZE

  1. Breathe (In The Air)
  2. Time
  3. Money
  4. 5:06 seo company AM - Every Stranger’s Eyes
  5. Perfect Sense part 1 flesh45
  6. Perfect interest calculator loan Sense part 2
  7. The Bravery Of Being Out Of Range
  8. It's A Miracle
  9. Amused To Death
  10. Brain Damage
  11. Eclipse
  12. Comfortably Numb

TOEGIFT

  1. Flickering Flame
1.jpg
2.jpg
3.jpg
4.jpg
5.jpg