Share

Recensie professional seo services Bart Nijman 2011 - Muziek.nl


Roger Waters - The Wall Live - Gelredome 8 april 2011

Het is weinig bands gegeven om een album te maken dat ruim dertig jaar na de release nog drie keer een volle GelreDome trekt, zeker als dat album integraal wordt gespeeld en nog maar door één van de vier oorspronkelijke uitvoerenden wordt gepresenteerd. Het lukt Pink Floyd-bassist Roger Waters met zijn magnum opus The Wall, dat anno 2011 misschien wel beter tot zijn recht komt dan in ‘geboortejaar’ 1979. Dankzij de geneugten der moderne techniek, maar misschien wel vooral vanwege het feit dat zo’n beetje de halve wereld in brand staat momenteel, maken de beelden, geluiden en welhaast filosofische ideeën van The Wall een diepe indruk op alle ruim dertigduizend aanwezigen.

Foto's © Erik Luyten

rw_bart_1

©Photo refused credit 2011 Erik Luyten - http://erikluyten.nl

In 1980 en 1981 werd monsterproductie The Wall slechts 31 keer live uitgevoerd, in maar drie verschillende landen (Engeland, de VS en Duitsland). Het was anno toen gewoon niet haalbaar om een grote tour op de planken te brengen rond een rockopera van twee uur, waarbij tijdens het optreden een complete muur wordt opgetrokken – om aan het einde weer neergehaald te worden. Sterker nog, alle bandleden behalve toetsenist Richard Wright moesten destijds zowat hun hele eigen vermogen bijleggen om de kosten te dekken. Wright ontsprong die dans omdat hij, oh ironie, door Roger Waters was ontslagen voor de tour begon en als ‘sessiemuzikant’ was ingehuurd om mee te spelen. Hij kreeg dus gewoon salaris uitbetaald.

Theatrale rockopera
Nadat Waters een paar keer de wereld rond is gereisd met dat andere megasucces van Pink Floyd, Dark Side of the Moon, blies hij een paar jaar geleden het project The Wall nieuw leven in. Dertig jaar na dato en met enkel één ‘bonusuitvoering’ in Berlijn in 1990 (kort na de val van De Muur) tussendoor, trekt hij nu in een jaar tijd Noord-Amerika en Europa rond om de theatrale rockopera nog een slordige 120 keer op de planken te brengen – aangepast aan de moderne tijd en techniek, uiteraard. Hoe hij het deze keer bekostigd heeft, is een raadsel, maar vast staat dat een concertspektakel van deze orde van grootte een ongeëvenaarde zeldzaamheid is om mee te kunnen maken.

rw_bart_2

©Photo 2011 Erik Luyten - http://erikluyten.nl

Er kleeft een zekere ironie aan de live-uitvoering The Wall, omdat het concept van het optrekken van een muur van een meter of twaalf hoog door Waters werd bedacht nadat hij een fan in het gezicht gespuugd had tijdens een optreden in Canada tijdens de tour rond het album Animals in 1977. Waters trok het slecht dat Pink Floyd enkel nog in enorme stadions optrad, waar de aandacht van het publiek naar bier en relgedrag uitging in plaats van naar de muziek. Anno 2010/2011 is Waters echter een stuk milder geworden in dat opzicht. Het publiek is weer zijn vriend en de boodschap die hij met The Wall wil overbrengen, is belangrijker geworden dan zijn vete met de tienduizenden die op zijn shows af komen.

Dwight local seo services D. Eisenhower
Die boodschap is tweeledig. Aan de ene kant is er zijn jeugd zonder vader, die in de Tweede Wereldoorlog is gesneuveld en waar vooral het eerste deel van The Wall op gebaseerd is. Hoofdpersoon Pink is een getroebleerd artiest die grote roem en rijkdom kent, maar die een depressie vanwege een onverwerkt jeugdtrauma en de scheiding van zijn vrouw doormaakt – puur autobiografisch voor Waters. Hij sluit zich steeds meer af van de wereld, totdat hij uiteindelijk doordraait en op megalomane wijze leiding begint te geven aan een fascistische beweging. In dat aspect schuilt de tweede, grotere boodschap van The Wall: een aanklacht tegen de Westerse samenleving en al haar rijkdom, die uit hebzucht geboren oorlogen tot gevolg heeft. Waters probeert met The Wall duidelijk te maken dat iedereen onder alle omstandigheden voor zichzelf moet blijven denken, zonder rucksichtslos achter (politieke) wereldleiders én kapitalistische multinationals aan te lopen. Een audiofragment uit de film Spartacus ondersteunt dat aan het begin van het concert (“Slaves you were, and slaves you remain”) en tijdens Bring york hotels the Boys Back Home wordt een quote van Amerikaanse president Dwight D. Eisenhower geprojecteerd: “Every gun that is made, every warship launched, every rocket fired, signifies, in the final sense, a theft from those who hunger and are not fed, those who are cold and not clothed.

rw_bart_3

©Photo 2011 Erik Luyten - http://erikluyten.nl

De twee leidende boodschappen en de manier waarop Waters die in ruim twee uur samen weet te brengen, staan vandaag nog net zo solide overeind als in 1979, vooral omdat de huidige show volledig aan de huidige techniek én internationale spanningen is aangepast. Dankzij talloze projectoren (meer dan twintig) krijgt de steeds verder naar het midden van het podium ‘dichtgroeiende’ muur de ware hoofdrol die hij verdient, terwijl de rol en speelruimte van de muzikanten (onder andere gitaristen Snowy White en Dave Kilminster, zoon Harry Waters (orgel) en drie van de vier leden van folkgroep Venice) steeds kleiner wordt: het gaat om de muziek en om de boodschap, niet om de muzikanten of de boodschappers. Origineel (bewegend) artwork van Gerald Scarfe uit de in 1982 verschenen film van The Wall is ruimschoots aanwezig (denk aan de bloemknop en de vleesetende plant die in een soort coïtus verstrengeld raken, of de rechtbankscènes aan het einde van de film), waarmee een nostalgisch Pink Floyd-gevoel in ere gehouden wordt.

Collateral Murder
Daarnaast zijn er beelden van moderne oorlogen, speeches van Obama en zelfs een scene uit Collateral Murder te book hotels zien, de film waarmee WikiLeaks aan de wereld liet zien hoe Amerikaanse Apachepiloten onschuldige journalisten en burgers neerschieten in Irak – Waters schuwt het niet om hard uit te halen. De scène met de bommenwerpers tijdens Goodbye Blue Sky, die in hun originele versie christelijke kruizen afwerpen, is opnieuw gedaan met toevoeging van Davidsterren, communistische hamers en sikkels, islamitische maansikkels én (ietwat vertekende) Shell- en Mercedes-logo’s. Rechts op de muur staat in het lettertype van Coca-Cola bovendien heel groot ‘Capitalism’ geschreven.

rw_bart_4

©Photo 2011 Erik Luyten - http://erikluyten.nl

Indrukwekkend zijn de foto’s van in moderne oorlogen gesneuvelde militairen, te beginnen met Waters’ eigen vader en eindigend met de Braziliaanse rugzaktoerist Jean Charles de Menezes, die kort na de bomaanslagen in de Londense metro in 2005 door de politie per ongeluk voor terrorist werd aangezien en dat met de dood moest bekopen: acht kogels doorzeefden zijn lichaam. Voor het voor Waters persoonlijke deel van het verhaal zijn The Teacher, The Wife en The Mother aanwezig in de vorm van levensgrote poppen. Ook opblaasvarken Algie waart door de zaal (zonder touwtjes, maar radiografisch bediend) – van alle facetten van de show gaat de dreiging van onderdrukking en (overheids-) controle uit.

Ingewikkelde choreografie
Ondanks al het visuele geweld en de grootse boodschappen die Waters over het GelreDome uitstort, is The Wall in de eerste plaats natuurlijk nog wel ‘gewoon’ een rockopera. Waters is goed bij stem (dat is tegenwoordig geen garantie meer – en zo’n goede zanger is hij überhaupt nooit geweest). Hij weet de show ondanks zijn inmiddels hoge leeftijd (hij wordt 68 dit jaar) moeiteloos te dragen. Het quadrofonische geluid met talloze effecten zorgt voor een loan payment calculator constante grootse aanwezigheid van de muziek, maar de chemie die er tussen de vier leden van Pink Floyd bestond, kan door de twaalfkoppige band eigenlijk niet geëvenaard worden. De toevoeging van Venice-trio Kipp, Mark en Pat Lennon is een aparte keuze, omdat dat trio doorgaans in een totaal ander genre verkeert en dat tijdens The Wall niet geheel weet te verbloemen. Bovendien kunnen, hoe vreselijk goed ze ook zijn, Snowy White en Dave Kilminster samen David Gilmour niet vervangen. Robbie Wyckoff, die Gilmours zangstukken op zich neemt, levert eveneens prima werk, maar ook hij is toch een beetje een surrogaat – al zullen het vooral de echte Floydians zijn die zich dat aantrekken. De muzikanten verdienen bovendien wat extra krediet omdat ze niet alleen met elkaar, maar ook met de muur en alles wat daar op en omheen gebeurt op moeten treden – een ingewikkelde choreografie die velen boven het hoofd zou stijgen. Sowieso is de gehele presentatie van The Wall dermate groots, dat Waters het doel dat hij dik dertig jaar geleden voor ogen had met het album anno 2011 (eindelijk) waar weet te maken: een hoofdrol voor de muur, die door beelden en muziek enkel ingekleurd wordt. Het eindresultaat is een zeldzaam groots en vooral zeer, zeer indrukwekkend concert.

Dim lights Embed Embed search engine optimization this video on your site

Met dank aan Bart en Muziek.nl !!

9 internet marketing services april 2011