Share

Recensie Pascal Cremers 2011


Roger Waters - The Wall Live - Gelredome 8 april 2011

danny_vd_berg1

© search engine optimization Danny van den Berg

Halverwege 2010 werden de geruchten sterker en zelfs bevestigd. De oude meester zou na zijn Dark Side Of The Moon tour (2006-2008) nog 1x alle registers opentrekken met The Wall. Ondanks alle scepsis over de relevantie of actualiteit won de emotie om Waters nog één keer live te aanschouwen van de rationaliteit. Immers na Berlijn 1990, 1x in 2002, 2x in 2006 en 1x 2007 en 1x in 2008 zou een ander mens eens wellicht kiezen voor een ander stukje muziek.
Ons groepje, inmiddels aangevuld zodat je meer over een groep kan spreken vertrok dan ook vroeg in de middag richting Arnhem. Aankomst en parkeren waren geen enkel probleem, bonnen kopen, een kort bezoek aan de Mc Donalds en daarna nog langs de T-shirts en andere merchandise.
Tenslotte ook even genieten van het heerlijke zonnetje in het gras.

danny_vd_berg7

© interest calculator loan Danny van den Berg

Het zal rond 17.00u geweest zijn toen een witte helicopter aan onze kant van het stadion (ingang L, zijde snelweg) laag aan kwam vliegen en landde naast het Gelredome. Volgens een ooggetuige uit onze groep, stapte Roger hier uit en reed de laatste paar honderd meter met ander vervoer naar de poptempel.
Officieel zouden de deuren om 17.30u openen, maar de massa werd nog minimaal 35 a 40 minuten buiten gehouden.
Waarschijnlijk door de late opening van de poorten was er nauwelijks persoonlijke controle behalve natuurlijk de ticketscan.

Binnen was het licht gedimd en we gingen uitgebreid zitten op de betonnenvloer. Nog ruim 5 kwartier... Op de achtergrond speelde een tape met muziek van o.a. Dylan en Lennon. Rond achten gebeurde er nog niets en na elk nummer uit de speakers werd het al wat onrustiger in de zaal.
Uiteindelijk sprak een voice over, het concert ging zometeen starten, er mochten gerust foto's gemaakt worden maar niet met flits. Een spectaculaire opening met een scene uit Spartacus, mensen liepen met vlaggen en baniers op het podium en daarboven over een reling.
Onvermijdelijk gevolgd/gestoord door het bombastische intro In The Flesh, het vuuurwerk, de show was gestart.

danny_vd_berg2

© Danny van den Berg

Wat search engine optimization kan ik vertellen over het vervolg? Elke beschrijving zou te kort doen aan het orgastische geweld, visueel en geluidstechnisch.
De sound was uiterst krachtig (en hard, na de pauze tuitten m'n oren en dat heeft geduurd tot in mijn bed laat die nacht). Wat ik hier hoorde was de beste quadrofonie die ik ooit heb mogen beleven. Nu maakt het uiteraard wel uit wat je positie is en wij stonden zo'n meter of 7 voor de soundboard, center van The Wall. De effecten waren soms zo overtuigend dat je om je heen aan het kijken was om te zien wat je mistte. Meestal was dat niks, maar de gadget box van de unsecured loans with bad credit meester was goed gevuld vanavond: vuurwerk voor en na In The Flesh, een vliegtuig wat over het publiek raasde en te "pletter" vloog tegen de muur.
Metershoge opblaaspoppen die machinaal bediend werden als marionetten: de teacher en the wife. Mother die als een kloek over de muur kwam en naar het volk keek. De huiskamer scene compleet met schemerlamp, stoel en TV, uiteraard het varken zo groot als een ruime woonkamer en met afstandsbediening bestuurd. Maar het meest fascininerende was toch...de muur. De muur die steen voor steen opgebouwd en voorzien werd van veel bekende en heel veel nieuwe projecties.
De kracht van The Wall op 8 april was dan ook niet meer het thema 2e wereldoorlog, onderdrukking en afzondering, maar door de recentere militaire ingrepen zeer treffend vertaald naar de actualiteit: het schieten op onbewapende mensen vanuit een vliegtuig, de steniging van een vrouw, de hereniging van een schoolmeisje met haar vader na een militaire operatie, arm en rijk, geloof vs economie en politiek anno 21 eeuw.
Daarnaast de vorm waarin dit werd getoond: soms waren de flitsen zo imponerend en haast hypnotiserend. Over de volle breedte van 70 meter en 11 meter hoog werden fragmenten, teksten en foto's getoond. Indien je binnen 25 meter van het podium stond moest je van links naar rechts kijken om een indruk te hebben.

danny_vd_berg3

© Danny van den Berg

De york hotels eerste helft werd afgesloten met een zwaar aangezette Last Few Bricks, gevolgd door het deprimerende, en oersterke narcistische stukje Goodbye Cruel World. Markant gezicht was dat dit laatste nr werd gezongen voor de laatste uitsparing die er nog was in de muur, ondersteund door krachtig wit licht (suggestie?) achter roger, zodat de stralen als een tunnel het publiek in ging.
Een ander hoogtepunt uit de eerste helft was het nummer Mother, altijd al een van mijn favorieten. Nu had Roger een geniale zet bedacht. Door middel van projecties op de muur en de schijf ten tijde van The Wall 1980/81 synchroon met Mother van toen, zong Roger vanavond live met zichzelf mee. Een unieke ervaring!

De plaza hotel new york pauze duurde ruim 20 minuten waarna Hey You, het openings nummer van de 2e set begon. Het publiek keek nu naar een volledig opgebouwde muur met de band letterlijk gescheiden van het publiek. De band die onder andere bestond uit 3 zangers van venice, gitaristen Snowy White en Dave Kilminster waren helemaal warm gedraaid. Hoogtepunten uit de 2e set waren Comfortably numb, Waiting for the Worms, Run Like Hell en The Trial.
Voor ik er erg in had joelde het hele publiek al Tear Down The Wall, en de muur ging laag na laag neer. Uit het puin herrees de band met een akoestisch outtro: Outside the Wall. Gevolgd door een applaus van ruim 32.000 uitzinnige muziekliefhebbers.
Roger bedankte uitgebreid en sprak het publiek toe, stelde de band nog voor en toen was het ook echt voorbij.

danny_vd_berg5

© Danny van den Berg

Je professional seo services kan je afvragen, tijdens een spektakel als dit, waarin alles getimed, en van te voren is gepland, wat is nu live en wat is reeds van te voren opgenomen. Of deze kwestie erg relevant is...ik weet het niet, maar aangezien we het creatieve brein van Pink Floyd al vaker aan het werk gezien hebben, weten we ook dat Rogers' stem niet meer zo best is, iets wat vanavond zeker niet het geval was.
We zijn nog een half uurtje blijven hangen in het veld voor het podium, we waren allemaal hevig onder de indruk van hetgeen waar wij vanavond getuige van waren. Waren dit werkelijk de laatste live akkoorden van Roger? Ik weet het niet, maar ik kan iedereen zeggen: The Wall? Ja die heb ik ook gezien, live! Ik was daarbij, samen met slechts een kleine uitverkoren 100.000 mensen uit heel Nederland!
De rit naar huis was overwegend stil, eenieder search engine optimization companies in de auto was ongetwijfeld aan het nagenieten van de show. Rond 01.30 draaiden de koplampen de straat in van ons huis. Het was mooi geweest, heel mooi.

© Pascal Cremers